سلام به همه ی خواننده های این وب:

این اولین جلسه ایه که دارم واستون مینویسم.اول باهم اشنا میشیم،

من نادیا هستم.پونزده سالمه و تنها از سبک رپ استقبال میکنم.توی این سایت،همون طور که از اسم سایتم پیداس،میخوام کمک کنم که رپرهای تازه وارد با رپ اشنا تر بشن و بفهمن که یه  شنونده از اهنگی که گوش میده چی میخواد.

1.موزیک

2.متن

3.طرز بیان

    و در اخر خواننده ی اهنگ که بر میگرده  به سلیقه ی هر فرد و ربطی به تحلیلات ما نداره.اگر در سایت اسمی از کسی برده میشه قصد بی احترامی یا تبلیغ ندارم.بلکه میخوام کمکی به این سبک بشه.رپ فارسی باید به اوج برسه.باید...

حال رپ فارسی چه طوره؟:

اولین شاعر رپ مولانای رومی بوده که به مولوی مشهور شده.یعنی رپ در اصل ایرانیه و اروپایی ها مثل بعضی رسم ها،از ما تقلید کردن و به اسم اونا تموم شده.یاس هم  این مسئله رو  توی یکی از اهنگاش بیان کرده.متاسفانه رپ تو ایران هیچ پشتیبانی نداره تا پیشرفت کنه.این خود رپرها وطرفدارای رپ هستن که باید از سبکشون دفاع کنن وبرای پیشرفتش تلاش کنن.باید بگم نه تنها حال رپ خوب نیست،بلکه رپر ها هم دارن دونه دونه از ایران میرن.چون توی ایران نمی تونن پیشرفت کنن.البته فعلا.ولی وقتی برن راهی برای برگشت وجود نداره.مثل تهی که نمیتونه دیگه برگرده ایران چون با خواننده های اون طرف ابی خونده.البته منم اینارو شنیدم و نمیدونم تا چه حدی راسته.اگر مدتی سختی رو تحمل کنیم بالاخره موفق میشیم.اما اگه تحمل نکنیم میشیم مثل شادمهرعقیلی.که به جرعت میتونم بگم اگه ایران بودم یکی از بهترین خواننده های اینوری بود.من خودم شخصا اصلا طرف لوس انجلسی ها نمیرم.حتی سمت رپ هاشونم نمیرم(البته دلیل داره که بعدا راجع بش حرف میزنم)ما باید واسه رپرها وسبک رپ ارزش قایل بشیم.مثل بعضی اهنگا که حتی اسم رپر رو  نمی نویسن نباشه...

 

1.موزیک:

مهم ترین چیزی که شنونده رو به طرف خودش جلب میکنه،موزیک یه اهنگه.موزیک باید کامل باشه.جوری که وقتی بدون متن هم گوش میدی اهنگو درک کنی که ازعشق میگه یا نفرت.از دوری میگه یا دوستی؟باید بهت حس قشنگی بده که رغبت کنی طرف اهنگ بری.درسته رپو بدون مزیک هم میشه گوش داد،اما بازم یه موزیک خوب و مناسب باید داشته باشه. چون همه ی سبکها با پایه ی موسیقی بنا میشه.موزیک باید ذهن شنونده رو اروم کنه.حالا می خواد اهنگ شاد باشه،می خواد اروم باشه.

اگه تلاش کنیم موسیقی ایرانیی بسازیم که مجبور نباشیم واسه جلب شنونده،از موزیک های خارجی استفاده کنیم،باسرعت  بیشتری پیشرفت میکنیم.معلومه که وقتی سطح موسیقی ما بره بالا تر،سطح اهنگهامونم میره بالاتر و کمتر پیش میاد که از توی ماشین های تو خیابون صدای اهنگ خارجی بشنویم.اهنگ هایی که فقط از موزیکشون خوشمون میاد،چون یک در میلیونه که زبونشون رو بفهمیم.کسی هم که زبان خارجی بلده،کمتر وقت میکنه سراغ اهنگ بره.چون ما ایرانی ها عادت کردیم فقط ادمای با سواد به یک زبون دیگه جز فارسی مسلط باشن.در صورتی که تو قران هم اومده هر فرد باید به  دو تا زبون مسلط باشه.پس اولین قدم برای پیشرفت رپ،پیشرفت موسیقیه.

 

2.متن:

حالا فرض میکنیم (البته فقط یه فرضه)که موزیک ایرانی بیسته.اصلا موزیک رو دستش نیستش.متنی که تو رپ بیان میشه،یعنی چیزی که خواننده میخونه،باید قشنگ وعمیق باشه.باید به قول معروف مو رو به تن ادم راست کنه.البته ادم،کسی که احساس نداره ادم نیست.چون بد ترین ادم روی زمین هم احساس داشته...بگذریم بحث ما که خدا شناسی نیست...تا کی می خوایم با فحش سطح فرهنگی و اهنگ کشورمونو بیاریم پاییم؟شاید اینجور اهنگ ها طرفدار داشته باشه،اما بذارین گروهایی مثل زدبازی با اهنگای بیخودشون این طرفدارارو تامین کنن.من واسه همین از اونطرفی ها بدم میاد.چون تا سر توی لجن غرق شدن.نذارین ایران هم اینجوری بشه.اصالت ایرانو حفظ کنیم.متن اهنگ های ما میتونه رو طرز فکر شنونده تاثیر بذاره.موسیقی یکی از عوامل توسعه ی فساد تو ایرانه.با ادامه ی این روند ارزش رپ پایین تر میاد و اخرش هم از بین میره واون موقع است که فقط یه سود کشورهای دیگه اس.

صد درصد اگه متن اهنگ ما بدون الفاظ رکیک خونده بشه،مجوز هم میگیره.مثل البوم صفرصدویازده و یاس.بدون فحش،رپ میتونه یه سبک رسمی بشه.وبا حمایت دولت ادامه پیدا کنه.ولی فقط در صورتی که متن اهنگ هامون درست بشه.از شنیدن حرفای بیخود خسته نمیشین؟ رپ زبون اعتراضه،اما بدون فحش هم میشه اعتراض کرد.مثل بعضی اهنگ های پیشرو که  به نظر من اگه دنبالش باشه شاید مجوز هم بتونه بگیره.شاعرها هم باید تلاش کنن که رپ پیشرفت کنه

 

3.طرز بیان:

سرعت در خوندن،یکی از چیزاییه باید حتما رعایت بشه.لحن دادن،بازی با جملات و سرعت در خوندن،باعث میشه که ریتم بهتر بشه.که اگر قافیه هم نداشته باشه  ریتم خراب نمیشه.

حتی اعتراض هم باید با احساس خونده بشه.این احساس میتونه نفرت و یا دلخوری باشه.جوری که به شنونده منتقل بشه. رپرها هرکدوم رو نتونن درست کنن،این یکی رو میتونن چون راحت و بی دردسره.ولی بیان احساس سخته.اول توی نوشته،دوم توی موسیقی و بعد درنقاشی.بی احساس ترین ادم هم با یادگرفتن فن نقاشی میتونن نقاشی رو با احساس بکشن.اما وجود احساس توی صدا و نوشته،خیلی سخته.به نظر من نویسنده ها با احساس ترینن.شاید نتونن ابراز کنن اما از درون احساساتین.خواننده ها اگر احساس واقعی ندارن هم باید حداقل یه احساس ساختگی داشته باشن.

 

چیزایی که نوشتم و در اینده خواهم نوشت،فقط نظرات منه.والبته کسایی که دیدم.یعنی نظر مردم.همه ی مردم نه فقط نوجوونا.چیزی که تا الان شنیدم و دیدم.

من فقط رپ کوش میدم.انقدر که دیگه میتونم بفهمم کدوم اهنگ ضعیفه و کدوم قوی.از هر ده نفر،فقط یک نفر از رپ فحش دار خوشش میاد.من خودم شخصا از این مدل اهنگ بدم میاد.چون هیچ دلیلی نداره.فقط یک سری ادم بی فرهنگ واسه نشون دادن نفرتشون فحش میدن.

من هر چند وقت یک بار واستون مطلب درباره رپ و یا پیشرفتش میذارم.لطفا نظر بدین.